گوش کن با لب خاموش سخن می گویم

پاسخم گو به نگاهی که زبان ِ من و تست

روزگاری شد و کس مردِ رهِ عشق ندید

حالیا چشم جهانی نگران من و تست

گرچه در خلوت راز دل ما کس نرسید

همه جا زمزمه ی عشق نهان من و تست

گو بهار دل و جان باش و خزان باش،ارنه

ای بسا باغ و بهاران که خزان من و تست

این همه قصه فردوس و تمنّای بهشت

گفتگویی و خیالی ز جهان من و تست

نقش ما گو ننگارند به دیباچه ی عقل

هر کجا نامه عشق است نشان من و تست

سایه، زآتشکده ی ماست فروغ مه و مهر

وه ازین آتش روشن که به جان من و تست

به بوی دلکش زلفت که این گره بگشای

دل گرفته ی  ما را بین و دلگشایی کن

دلی چو آینه دارم نهاده بر سر دست

ببین به گوشه ی چشمی و خودنمایی کن

ز روزگار میاموز بی وفایی را

خدای را که دگر ترک بی وفایی کن

بلای کینه دشمن کشیده ام ای دوست

تو نیز با دل من طاقت آزمایی کن

شکایت شب هجران که می تواند گفت

حکایت دل ما  با نی کسایی کن

بگو به حضرت استاد ما به یاد توایم

تو نیز یادی از آن عهد آشنایی کن

نوای مجلس عشاق نغمه ی دل ماست

بیا و با غزل سایه همنوایی کن

بي تو اي شوق غزل‌آلوده‌يِ شبهاي من

لحظه‌اي حتي دلم با من هم‌آوايي نداشت

آنقدر خوبي كه در چشمان تو گم مي‌شوم

كاش چشمان تو هم اينقدر زيبايي نداشت!

اين منم پنهانترين افسانه‌يِ شبهاي تو

آنكه در مهتاب باران شوقِ پيدايي نداشت

در گريز از خلوت شبهايِ بي‌پايان خود

بي تو اما خوابِ چشمم هيچ لالايي نداشت

خواستم تا حرف خود را با غزل معنا كنم

زير بارانِ نگاهت شعر معنايي نداشت

پشت درياها اگر هم بود شهري هاله بود

قايقي مي‌ساختم آنجا كه دريايي نداشت

پشت پا مي‌زد ولي هرگز نپرسيدم چرا

در پس ناكاميم تقدير جاپايي نداشت

شعرهايم مي‌نوشتم دستهايم خسته بود

در شب باراني‌ات يك قطره خوانايي نداشت

ماه شب هم خويش مي‌آراست با تصويرِ ابر

صورت مهتابي‌ات هرگز خودآرايي نداشت

حرفهاي رفتنت اينقدر پنهاني نبود

يا اگر هم بود ، حرفي از نمي آيي نداشت

عشق اگر ديروز روز از روز‌گارم محو بود

در پسِ امروز‌ها ديروز، فردايي نداشت

بي تواما صورت اين عشق زيبايي نداشت

چشمهايت بس كه زيبا بود زيبايي نداشت

با چون تو بتی، زشت بود گر چو منی را

تیمار دلی باشد و اندیشه جانی

از کوچکی ای بت که دهان داری گفتم

آن غالیه دانست همانا نه دهانی

وز لاغری ای بت که دهان داری گویم

آن سیمین کلکست همانا نه میانی

نه نه که به آن سان که میان و دهن توست

من بنده ام از کلکی و از غالیه دانی

باد آید و از حلقه ی زلفین تو هر شب

بر لاله ستان تو کند مشک فشانی

شادند همه شهر به دیدار تو امروز

حقّا که چنین است و در این نیست گمانی

بیش و کم در دیده ی بی اعتنای من یکی است

هر دو یکسان گم شود در وادی نسیان ِ من

در لباس ِ فقر ، ِ بی نیازی را زدم

روشن از این شمع شد، دولت سرای ِ جان ِ من

سر زده غم آمد و گفتم قدم بر روی چشم

این تو این خانقاه ِ بی در و دربان ِ  من

من به این دیوانگی ، کی گِرد می کردم سخن

عشق شد شیرازه بندِ دفتر و دیوان ِ من

یار اگر آید به قربانگاه ِ ما دیوانگان

من شوم قربان ِ او تا او شود مهمان ِ من

جان به این زندان ِ هستی زان سبب بگرفته خو

کز ازل شد عشق ِ شورانگیز، زندانبان ِ من

غم بگذرد از من ، چو به من برگذری تو

آن لحظه شوم شاد که در من نگری تو

از نازکی پای تو ای یار دل من

رنجه شود از سوسن و نسرین سپری تو

وین دیده ی روشن چو من از بهر تو خواهم

خواهم که بدین دیده ی روشن گذری تو

ای ناز جهان پیرهنی دوختی از ناز

بیم است که این پرده زارم بدری تو

از غایت خوبی که دگر چون تو نبینم

گویم که همانا زجهان دگری تو

بخریده امت من به دل و جان و تو دانی

شاید که دل و جان من از غم بخری تو

ز اندازه همی بگذرد این رنج و تو از من

چون بشنوی آن قصه بدان برگذری تو

از خود خبرم نیست شب و روز ولیکن

دارم خبر از تو که زمن بی خبری تو

سرمایه این عمر سر است و جگر و دل

رنج دل و خون جگر و درد سری تو

چون زهر دهی پاسخ و چون شهد خورم من

وین از تو نزیبد که به دولت شکری تو

هر چند که کردی پسرا عیش مرا تلخ

در جمله همی گویم  شیرین پسری تو

بیدادگری کم کن و اندیش که امروز

در حضرت شاه ملک دادگری تو

بیدادگران جان نبرند از تو و ترسم

کز شاه چو بیداد کنی جان نبری تو

شاید چو یوسفم بنوازد عزیز مصر

پاداش ذلتی که به زندان کشیده ام

از سیل اشک شوق دو چشمم معاف دار

کز این دو چشمه آب فراوان کشیده ام

جانا سری به دوشم و دستی به دل گذار

آخر غمت به دوش دل و جان کشیده ام

تنها نه حسرتم غم هجران یار بود

از روزگار سفله دو چندان کشیده ام

بس در خیال هدیه فرستاده ام به تو

بی خوان و خانه حسرت مهمان کشیده ام

دور از تو ماه من همه غم ها به یک طرف

وین یک طرف که منت دونان کشیده ام

از سرکشی طبع بلند است شهریار

پای قناعتی که به دامان کشیده ام